Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου 2009

Σύνδεση του καθρέπτη με το σωτρόπι


Οι τρεις τάβλες έχουν κολληθεί και το σωτρόπι έχει τώρα το απαιτούμενο πάχος των 45 χιλιοστών.


Αυτός ο αγκώνας από κοντραπλακέ 12 mm είναι το στοιχείο που ενώνει το σωτρόπι με την παπαδιά. Είχα ξεχάσει να τον φτιάξω στην ώρα του και αναγκάστηκα να ξηλώσω τον καθρέπτη από το ικρίωμα και να ανοίξω τις απαραίτητες σχισμές επί τόπου στις δύο πρώτες (πρυμνιές) φόρμες καθώς και στο τελειωμένο σωτρόπι.


Ελλείψει χώρου, έφτιαξα μικρά πρόχειρα "τραπεζάκια" μέσα στο ικρίωμα για να ακουμπάω τα εργαλεία

Τρίτη 1 Σεπτεμβρίου 2009

Σωτρόπι - συνέχεια


Νομίζω ότι αυτή ήταν η κατάλληλη στιγμή για να γίνει το άνοιγμα απ' όπου θα περάσει η θήκη της κινητής καρίνας. Άν γινόταν αργότερα στο τελειωμένο σωτρόπι, θα ήταν πιο δύσκολο.



Οι 2 από τις 3 τάβλες έχουν τοποθετηθεί και έχουν συσφιχθεί για να κολλήσουν. Μόνο για αυτήν την συγκόλληση χρειάστηκαν 330 γραμμάρια κόλλας (ρητίνη + καταλύτης). Πόσοι σφικτήρες χρειάστηκαν; Όσους και να έχει κανείς, ποτέ δεν είναι αρκετοί!



Σε αυτήν την εικόνα φαίνονται τα χιαστί δεσίματα της εσχάρας που ήταν απαραίτητα έτσι ώστε να γίνει πιο στιβαρή η όλη κατασκευή του καλουπιού.

Τρίτη 18 Αυγούστου 2009

Σωτρόπι

Το εσωτρόπιο ή σωτρόπι, δηλαδή το εσωτερικό τμήμα της τρόπιδας του σκάφους είναι το στοιχείο που έχει τον αριθμό (3) στο παραπάνω απόσπασμα σχεδίου. Έχει πάχος 45mm. Το φάρδος του είναι 120mm κοντά στην πλώρη και στην πρύμη, ενώ στο μέσον είναι φαρδύτερο (150mm), έχοντας στο κέντρο μια σχισμή απ' όπου περνάει η κινητή καρίνα. Θα κατασκευαστεί από 3 τάβλες πάχους 15mm από oregon pine κολλημένες μεταξύ τους με epoxy.Το μήκος του είναι 5,50 μέτρα. Αν και το oregon κυκλοφορούσε κάποτε στην ελληνική αγορά σε τέτοια μήκη, τα μακρύτερα βολικά κομμάτια που βρήκα τελευταία ήταν 4,20 μέτρα. Έπρεπε λοιπόν να κάνω ματίσεις. Από τον ξεχονδριστήρα του Λευτέρη βγήκαν 5 τάβλες πάχους 15mm και φάρδους όσο το φαρδύτερο τμήμα του εσωτρόπιου.

Οι ματίσεις έγιναν με φάλτσο 8:1 ώστε να αυξηθεί η επιφάνεια συγκόλλησης. Με αυτόν τον τρόπο η μάτιση να έχει την ίδια αντοχή με το άθικτο ξύλο.

Οι επιφάνειες, όπως βγαίνουν από τον ξεχονδριστήρα είναι λείες και πρέπει να τριφτούν με 80άρι χαρτί, ώστε να αγριέψουν, για να "δαγκώσει" καλύτερα η κόλλα epoxy.

Αφού έγιναν όλα αυτά, οι μακριές τώρα τάβλες στένεψαν στα δύο άκρα για να φτάσουν στα 120mm περίπου και είναι πλέον έτοιμες για τοποθέτηση και επί τόπου συγκόλληση μεταξύ τους. Ή μήπως όχι ακόμα;

Τρίτη 23 Ιουνίου 2009

Πόσες ώρες ελεύθερου χρόνου;

Ένα πρωινό πριν από κάμποσα χρόνια στη μαρίνα της Πύλου, καθώς χάζευα τις βάρκες, όπως συνήθως, διέκρινα σε απόσταση ένα όμορφο δεκάμετρο τρεχαντήρι του οποίου η κουβέρτα και γενικότερα η εμφάνιση πρόδιδε ιδιοκατασκευή. Πλησίασα και κατά σύμπτωση ο ιδιοκτήτης ήταν εκεί. Όπως ήταν φυσικό, πιάσαμε την κουβέντα. Μου ανέφερε πως ήταν Ολλανδός, πως είχε σπίτι στην Ελλάδα, και πως είχε αγοράσει εκείνο το σκαρί σε άθλια κατάσταση και χαμηλή τιμή ρίχνοντας στη συνέχεια 1821 ώρες εργασίας για να το φτιάξει όπως ήθελε (το νούμερο δεν το συγκράτησα, αλλά μου έκανε εντύπωση το ότι είχε μετρήσει τις ώρες με τόση ακρίβεια). Δεν τον ρώτησα με ποιο τρόπο τις μέτρησε, γιατί δεν με ενδιέφερε, ομολογώ ότι μάλλον τον κορόιδεψα λιγάκι από μέσα μου. Άλλωστε εγώ ποτέ δεν μετρούσα τον ελεύθερο χρόνο μου. Ο ελεύθερος χρόνος εκτός του ότι δεν είναι ποτέ αρκετός, είναι πάντα και ανεκτίμητος και απλήρωτος!
Διάβαζα τα επόμενα χρόνια και για ιδιοκατασκευές άλλων σε ξένα περιοδικά, όπου και εκεί γίνονταν αναφορές σε ώρες εργασίας. Είναι άραγε αυτοί οι ξένοι τόσο οργανωμένοι και εμείς εδώ τόσο ανοργάνωτοι; Και να που ήρθε η στιγμή να γράψω σε τούτο εδώ το blog και έπρεπε να αρχίσω να κρατάω κάποιες σημειώσεις. Ας οργανωθούμε λοιπόν:
Σιγά βέβαια να μην έχω το νου μου να σημειώνω κάθε φορά το πότε αρχίζω και πότε τελειώνω μια δουλειά. Είπαμε η κατασκευή του σκάφους είναι το αγχολυτικό μου, δεν έχω καμία όρεξη να αγχωθώ για τις ώρες που περνάνε!


Η ιδέα ήρθε τη συνηθισμένη ώρα - χαράματα: Στο γκαράζ δουλεύω πάντα με αναμμένα φώτα. Αν λοιπόν θα μπορούσα να καταγράφω αυτόματα τις ώρες που καίνε τα φώτα, θα κατέγραφα τις ώρες που δουλεύω!
Στο ντουλάπι με αυτά-που-κάποτε-θα-χρειαστούν υπήρχαν και τα εξής δύο:

  1. ένα παλιό χρησιμοποιημένο ωρόμετρο από αυτά που καταγράφουν τις ώρες λειτουργίας των μηχανών στα σκάφη, το οποίο μου το είχε χαρίσει κάποτε ένας φίλος

  2. ένα μικρό τροφοδοτικό 12 Volt από μια παλιά συσκευή η οποία είχε πάει προ πολλού στην ανακύκλωση

Η απλούστατη συνδεσμολογία και το τελικό αποτέλεσμα φαίνονται παρακάτω.

Σημείωση: Η εικόνα του Κύρου Γρανάζη

αντιγράφτηκε από τη σελίδα www.geocities.com/koutr_kalliopi/gyros.html

Τετάρτη 17 Ιουνίου 2009

Τοποθέτηση και ευθυγράμμιση των φορμών (2ο μέρος)

Ή... το τελευταίο (;) τεστ υπομονής


Επί τέλους όλες οι φόρμες είναι στη θέση τους. Ομολογώ ότι ήταν κουραστική δουλειά και χρονοβόρα. Χρειάστηκαν κάπου 70 με 80 ώρες κατανεμημένες σε πολλές μέρες για να τοποθετηθούν και ευθυγραμμιστούν οι 16 φόρμες, η παπαδιά και το ποδόσταμα. Γέμισε και το γκαράζ, σε σημείο που δυσκολεύομαι πλέον να κουνηθώ. Ο διαθέσιμος χώρος έχει εξαντληθεί ασφυκτικά.
Οι εντομές που έχουν γίνει στο επάνω μέρος κάθε μιας φόρμας είναι για να τοποθετηθεί το εσωτερικό τμήμα της καρίνας του σκάφους (εσωτρόπιον ή σωτρόπι)


Πρόχειρη τοποθέτηση της κεκλιμένης παπαδιάς


Παρασκευή 8 Μαΐου 2009

Ο φίλος μου ο Λευτεράκης

Ο Λευτέρης είναι ξυλουργός, μάστορας καλός. Τον γνωρίζω χρόνια και έχει φτιάξει διάφορα πράγματα για το σπίτι μου. Είμαστε κατά κάποιον τρόπο συνάδελφοι γιατί και οι δυο μεθάμε με την ίδια μυρωδιά: του ξύλου. Αυτός βέβαια δουλεύοντας το ξύλο, πέρα από τη μέθη κερδίζει χρήματα, ενώ εγώ δουλεύοντας το ξύλο, μόνο πληρώνω. Αλλά αυτό δεν έχει καμία σημασία. Όλα αυτά τα χρόνια λοιπόν της μεταξύ μας αλληλοκατανόησης έχει συμβάλει με τις γνώσεις και τα μηχανήματά του στην ικανοποίηση της δικιάς μου τρέλας. Έχει τα απαραίτητα εκείνα επαγγελματικά μηχανήματα που ένας ερασιτέχνης δεν είναι δυνατόν, ούτε χρειάζεται να διαθέτει: Πριονοκορδέλα και πλάνη-ξεχονδριστήρα. Το εργαστήρι του είναι δέκα λεπτά κοντά, οπότε κάθε τρεις και λίγο να ’μαι με ένα μάτσο μαδέρια στη σχάρα και ένα χαρτάκι στην τσέπη με γραμμένες τις τελικές διατομές που θέλω. Και όλο και κάποια συμβουλή θα μου δώσει, όλο και καμιά ιδέα θα ξεκλέψω.
Δεν ξέρω πόσο εύκολο είναι για κάποιον ερασιτέχνη στην Ελλάδα να φτιάξει ένα σκάφος με αυτή τη συγκεκριμένη μέθοδο, αν δεν έχει φίλο έναν Λευτεράκη
!

Τοποθέτηση και ευθυγράμμιση των φορμών (1ο μέρος)

Ή... το τελευταίο (;) τεστ υπομονής

Κάθε μία φόρμα στηρίζεται σε δύο κολώνες από πεύκο πλανισμένες και ξεχονδρισμένες (για την ακρίβεια) που στερεώνονται με στριφώνια στα ξύλα της ναυπηγικής εσχάρας.

Για την ευθυγράμμιση των φορμών βοηθούν δύο χαρακτηριστικά επίπεδα του σκάφους: Η ίσαλος γραμμή και η κεντρική γραμμή. Ονομάζονται γραμμές, ενώ στην ουσία είναι επίπεδα.

Ίσαλος γραμμή ή ίσαλος (water line, WL) είναι το οριζόντιο επίπεδο που προκύπτει από την τομή του σκάφους με την επιφάνεια της θάλασσας, όταν το σκάφος είναι κανονικά φορτωμένο και ισορροπεί.

Κεντρική γραμμή (centre line, CL) είναι το κατακόρυφο επίπεδο συμμετρίας του σκάφους κατά το διάμηκες (από την πρύμη μέχρι την πλώρη) και στο μέσον ακριβώς.

Η μέθοδος της κατασκευής που ακολουθείται, επιβάλλει η γάστρα να χτιστεί ανεστραμμένη (με την καρίνα προς τα πάνω).


Μετά την οριζοντίωση της εσχάρας ακολουθεί το μαρκάρισμα των θέσεων των φορμών. Το ράμμα που τρέχει στο μέσον και κατά μήκος της εσχάρας βρίσκεται φυσικά πάνω στην κεντρική γραμμή και είναι απόλυτα απαραίτητο για την ευθυγράμμιση των φορμών. Οι φόρμες πρέπει να είναι κάθετες στην κεντρική γραμμή, και για το τράβηγμα των καθέτων επιστρατεύτηκε το παλιό τραπέζι για όλες τις δουλειές, λόγω του ορθογώνιου σχήματός του. Οι ενδιάμεσες αποστάσεις των φορμών, που στην περίπτωσή μας είναι 400 χιλιοστά (με πύκνωση στα 200mm κοντά στην πρύμη και στην πλώρη), ελέγχθηκαν στη συνέχεια και με τη μετροταινία. Για την ελαχιστοποίηση του σφάλματος, η μετροταινία τοποθετείται μία φορά από την αρχή και σημαδεύουμε στα 400, 800, 1200, κ.ο.κ. και δεν μετράμε κάθε φορά 400 από το προηγούμενο σημάδι.

Τα βασικά που πρέπει οπωσδήποτε να ισχύουν είναι:

1. Οι φόρμες να είναι τοποθετημένες στις σωστές θέσεις κατά μήκος και να είναι κατακόρυφες

2. Η κεντρική γραμμή που είναι σημειωμένη σε κάθε φόρμα να είναι κατακόρυφη, και αν προεκταθεί προς τα κάτω, να συναντάει το ράμμα. Όλες δηλαδή οι κεντρικές γραμμές των φορμών και το ράμμα να βρίσκονται στο ίδιο κατακόρυφο επίπεδο (κεντρική γραμμή)

3. Όλες οι γραμμές της ισάλου που είναι σημειωμένες σε κάθε φόρμα να βρίσκονται στο ίδιο οριζόντιο επίπεδο (ίσαλος γραμμή)

Αυτά πετυχαίνονται με κάθε δυνατό τρόπο και με όσες δοκιμές και επαληθεύσεις χρειαστούν (μέτρο, αλφάδι φυσαλίδας, νήμα της στάθμης, χάρακας, γωνιά, κλπ). Μετά από όλους τους ελέγχους, ο τελικός έλεγχος πάντα γίνεται προσεκτικά και υπομονετικά με το μάτι...που δεν του ξεφεύγει τίποτα!

Όσο διαρκούν οι ρυθμίσεις και οι έλεγχοι σε κάθε φόρμα, όλα πιάνονται με σφικτήρες. Όταν βεβαιωθούμε ότι όλα είναι εντάξει, ανοίγουμε τρύπες-οδηγούς, περνάμε τα στριφώνια και ύστερα βγάζουμε τους σφικτήρες. Το πεύκο και το έλατο σχίζονται, όταν τους περνάμε στριφώνια, γι αυτό χρειάζεται να ανοίγουμε πριν μια στενότερη τρύπα-οδηγό (τα 8άρια στριφώνια θέλουν 5άρες ή 6άρες τρύπες. Αφού ανοίξουμε την τρύπα-οδηγό με το στενό τρυπάνι, ξετρυπάμε μόνο το πάνω ξύλο με ένα φαρδύτερο τρυπάνι πχ 7,5άρι, ώστε τα πάσα να πιάσουν μόνο στο κάτω ξύλο και έτσι τα δυο κομμάτια να σφίξουν καλύτερα μεταξύ τους).



Οι πρώτες φόρμες είναι στη θέση τους. Οι γραμμές της ισάλου είναι όλες στο ίδιο οριζόντιο επίπεδο. Χρειάστηκε να κάνω δύο φορές λάθος, να βιδώσω δηλαδή νομίζοντας ότι όλα είναι εντάξει - φαίνεται άλλωστε από τις τρύπες στις φόρμες, μέχρι να καταλάβω ποιός ήταν ο σωστός τρόπος ρύθμισης. Πάντως μέχρι΄στιγμής αποδεικνύεται ότι τα σχέδια που έχω στα χέρια μου έχουν καταπληκτική ακρίβεια.