Από υγεία καλά πάμε (ευτυχώς)

"Έλλειψη χρημάτων, στάση εμπορίου".

Σου ζητώ συγνώμη μοναδικέ μου αναγνώστη για τη δίχρονη απουσία μου από το μπλογκ, αλλά όπως είναι φυσικό, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, δεν είχα τον απαιτούμενο ζήλο να προχωρώ ομαλά την κατασκευή, αλλά ούτε τη διάθεση να γράφω γι αυτήν: "εδώ ο κόσμος καίγεται..." ή για να είμαστε πιο σχετικοί: "εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουνε".

Πάντως όλο αυτό το διάστημα κάποια λίγα βήματα έγιναν: Πρώτον, τοποθέτησα την πρώτη στρώση υαλοϋφάσματος σε όλη την εξωτερική επιφάνεια της γάστρας, και δεύτερον πήρα την απόφαση - μετά από αρκετές αμφιταλαντεύσεις - να τοποθετήσω στο σκάφος όχι κινητή καρίνα σύμφωνα με το πρωτότυπο σχέδιο, αλλά σταθερή, μόνιμη καρίνα.

Δυστυχώς από τις φάσεις τοποθέτησης του πρώτου υαλοϋφάσματος δεν έχω να ανεβάσω φωτογραφίες, γιατί κατά λάθος κάποια ανύποπτη στιγμή τις έσβησα. Προβλέπεται όμως η τοποθέτηση ενός ακόμη υαλοϋφάσματος μόνο στα ύφαλα, οπότε θα είμαι σε θέση να ανεβάσω φωτογραφίες και σχόλια σχετικά με αυτό το αντικείμενο.

Για την κατασκευή της σταθερής καρίνας, ο σχεδιαστής έφτιαξε ένα νέο σχέδιο μετά από δική μου παραγγελία, στο οποίο υπάρχουν οι εξής τροποποιήσεις: το σταθερό τμήμα της πρωτότυπης καρίνας γίνεται κατά 30 εκατοστά περίπου βαθύτερο σε όλο το μήκος του και το 500 κιλών έρμα(μολύβι) δεν τοποθετείται πλέον μέσα στις σεντίνες αλλά έξω-κάτω από το σκάφος σε ειδική θήκη "χωνευτή" στην καρίνα. Ενισχύονται επίσης το σωτρόπι και τα εγκάρσια δοκάρια του πατώματος απ΄όπου αναρτάται με τζαβέτες το μολύβι και επί πλέον μεγαλώνει ανάλογα το πηδάλιο.
Με δεδομένο το χώρο και τα μέσα που διαθέτω, η κατασκευή και η τοποθέτηση όλων αυτών με τη σωστή σειρά με προβληματίζει ακόμα, αλλά επειδή "μόνο του σπανού τα γένια δεν γίνονται", δεν απελπίζομαι.

Πάμε λοιπόν "πρόσω ολοταχώς" (;) για να μην μας πάρει τελείως από κάτω.

Τρίψιμο με το χέρι

Μετά το ψιλό στοκάρισμα, το τελευταίο τρίψιμο πριν πέσει το υαλοΰφασμα είναι απαραίτητο να γίνει υπομονετικά με το χέρι, για να φύγουν και οι παραμικρές ανωμαλίες από την επιφάνεια. Είναι από παλιά αποδεδειγμένο ότι οι καμπύλες θέλουν χέρι. Αλλά και οι επίπεδες επιφάνειες επίσης, εκεί κοντά στην πλώρη και στην καρίνα. Μάλιστα όσο μικρότερη είναι η καμπυλότητα, τόσο πιο εμφανείς είναι οι πιθανές ατέλειες. Η αίσθηση του αποτελέσματος είναι βέβαια η πιο ευχάριστη στιγμή αυτής της φάσης. Μόνο που δυστυχώς πρέπει να ξανασκουπίσω. Για το χειρονακτικό τρίψιμο χρησιμοποίησα αυτό το μικρό τριβείο με επίπεδη επιφάνεια 7x20cm περίπου, πάνω στην οποία είναι ενσωματωμένο ένα λεπτό και σκληρό μαξιλάρι. Το χαρτί #80 δίνει επιφάνεια ιδανικά λεία, αλλά και ιδανικά άγρια, για να έχει καλή πρόσφυση η εποξική ρητίνη.
_

Ψιλό στοκάρισμα

Μετά το πρώτο τρίψιμο, καθαρίζοντας με πολύ κόπο, μάζεψα από το πάτωμα και από κάθε γωνιά του γκαράζ, για να πετάξω, πάνω από 5 κιλά σκόνη ξύλου. Από αυτά κράτησα λίγα γραμμάρια για να φτιάξω στόκο. Για να στοκάρω και τους τελευταίους μικρούς αρμούς που έχουν απομείνει στην επιφάνεια. Δεν ήταν δυνατόν να εντοπίσω όλα τα κενά στην αρχή και τώρα θα πρέπει δυστυχώς να ξανατρίψω, έστω και λίγο. Για να φτιάξω στόκο ανακατεύω σε ένα κεσεδάκι λίγη ρητίνη (το πολύ 30 γραμμάρια σύνολο), προσθέτοντας όση σκόνη ξύλου χρειάζεται για να γίνει το μείγμα στεγνό σαν στόκος.
_

Τρίψιμο - 1

Προϋπόθεση για να πέσει το υαλοΰφασμα είναι να γίνει η γάστρα ομαλή και λεία σαν αβγό, σαν παρκέ. Αφού βγήκαν και οι τελευταίες βίδες, στοκαρίστηκαν όλες οι τρύπες τους με εποξικό στόκο ιδιοκατασκευή: ρητίνη(συνδετικό υλικό) + διοξείδιο πυριτίου(για ρύθμιση ρευστότητας) + σκόνη ξύλου(για χρώμα). Τη σκόνη ξύλου την έχω μαζέψει από τότε που έτριβα το ποδόσταμα. Μια σύριγγα βοήθησε έτσι ώστε ο στόκος να εισχωρήσει καλά στις τρύπες. Νομίζω ότι από εδώ και πέρα και μέχρι τη...σαμπάνια, το 50% της δουλειάς θα είναι τρίψιμο, τρίψιμο και πάλι τρίψιμο. Στην αρχή με τον γωνιακό τροχό σε χαμηλή ταχύτητα και χαρτί νούμερο 40 για "τα χοντρά" και νούμερο 80 στη συνέχεια. Όσο πιο απαλά και όσο πιο υπομονετικά, τόσο πιο καλά. Θα ακολουθήσει οπωσδήποτε ψιλό στοκάρισμα και τρίψιμο με το χέρι, για καλύτερο αποτέλεσμα. Αυτό το αρχικό τρίψιμο πριν πέσει το υαλοΰφασμα, είναι και το πιο κρίσιμο για την τελική εικόνα της γάστρας. Τα λάθη που ενδεχομένως θα γίνουν σε αυτή τη φάση, τα οποία ίσως να μη γίνονται αντιληπτά τώρα, "θα κάνουν μπαμ" στο τέλος μόλις η επιφάνεια βαφτεί και γυαλίσει!
_

Καταφραή

Εννοώντας τα τελευταία ευθύγραμμα ξύλα που τοποθετούσα στο κάτω (πάνω) τμήμα της γάστρας, έγραφα -μεταφορικά - πριν από καιρό ότι βρισκόμουν "στις τελικές ευθείες" . Μόνο που... μέχρι να φτάσω στο νήμα, έσκυψα να δέσω τα κορδόνια μου πολλές φορές! Παρ΄όλα αυτά έφτασε η ώρα για το ξυλαράκι που έχει σχήμα ατρακτοειδές και μπαίνει τελευταίο στο κέλυφος της γάστρας για να την κλείσει: την καταφραή. Μπορώ τώρα να λάβω το δικαίωμα να σταθώ λίγο πιο πίσω, να θαυμάσω και να κάνω τη (λανθασμένη) σκέψη: Οτι δηλαδή κοντεύω να τελειώσω... Το κλείσιμο της γάστρας βέβαια αποτελεί σε κάθε περίπτωση ένα ορόσημο. Στην πραγματικότητα η περισσότερη και πιο δύσκολη δουλειά μόλις τώρα αρχίζει. Προς το παρόν ούτε που θέλω να το σκέφτομαι!

Στις τελικές ευθείες

Ο ρυθμός έχει πέσει αισθητά, αλλά τα ξύλα όσο πάνε και κονταίνουν τώρα πια. Τα άκρα των ξύλων δεν είναι πλέον ελεύθερα, αλλά σφηνώνουν εμπρός και πίσω. Γι αυτόν το λόγο τα τοποθετώ στη θέση τους δύο φορές: την πρώτη φορά στεγνά (δίχως κόλλα), ώστε να μετρήσω και να τα σημαδέψω στις άκρες για το φάλτσο κόψιμο:

Κανένα πηχάκι δεν είναι ίσιο

Είχα την ελπίδα ότι τα πράγματα θα ήταν πολύ ευκολότερα τώρα που τα πηχάκια είναι ίσια, αλλά δεν είναι ακριβώς έτσι. Μπορεί να μην υπάρχει κάμψη τώρα, υπάρχει όμως στρέψη. Ευτυχώς η δυσκολία περιορίζεται πλέον στην περιοχή της πλώρης, όπου η δύναμη που πρέπει να εφαρμόζω είναι σημαντική. Στο σημείο αυτό, σε κάποιες περιπτώσεις χρειάστηκε η βοήθεια και από άλλα δυο χέρια. Πάντως λίγο πιο πίσω, στο μέσον και κοντά στην πρύμνη η τοποθέτηση γίνεται με χαλαρότητα, χωρίς δυσκολία. Η τοποθέτηση ξεκινάει από την πλώρη και οι τρόποι κρατήματος των ξύλων μέχρι να κολλήσουν εφευρίσκονται εκείνη την ώρα, κατά περίπτωση.

_