Προετοιμασία για το δεύτερο υαλοΰφασμα

Το δεύτερο υαλοΰφασμα, σύμφωνα με τις οδηγίες, προτείνεται να τοποθετηθεί μόνο στα ύφαλα προαιρετικά. Φυσικά θα το τοποθετήσω, για να είμαι με το μέρος της ασφαλείας. Θα τοποθετούσα ένα δεύτερο στρώμα στα ύφαλα έτσι κι αλλιώς, ακόμα κι αν δεν προβλεπόταν στις οδηγίες. 

Το ύψος της ισάλου γραμμής έχει μαρκαριστεί σε διάφορα σημεία του τοίχου από την εποχή που στηνόταν η ναυπηγική εσχάρα. Το σκάφος σκαρώνεται έτσι ώστε η ίσαλος γραμμή του να είναι αλφαδιασμένη, είναι λοιπόν εύκολο να σημειώσει κανείς την ίσαλο πάνω στην επιφάνειά του οποιαδήποτε στιγμή με αναφορά στα σημάδια του τοίχου.



Ύστερα από την τοποθέτηση του πρώτου υαλοϋφάσματος, η επιφάνεια φαίνεται μεν γυαλιστερή, αλλά δεν είναι λεία, οπότε: πάλι τρίψιμο (και πάλι φύσημα και πάλι σκούπισμα...). Χειρονακτικό τρίψιμο με το γνωστό επίπεδο τριβίδι και χαρτί #80 (και τη μάσκα με τα φίλτρα), ώστε αφενός να φύγουν οι μικροανωμαλίες, που αναπόφευκτα δημιουργήθηκαν κατά τον εμποτισμό του υφάσματος με τη ρητίνη κατά το προηγούμενο στάδιο και αφετέρου να φύγει η γυαλάδα ώστε να κολλήσει το επόμενο στρώμα.
Το τρίψιμο έγινε από την καρίνα μέχρι την ίσαλο συν περίπου 10 εκατοστά ακόμα προς τα έξαλα. Ύστερα όλη η επιφάνεια καθαρίστηκε καλά από τις σκόνες με ένα καλά βρεγμένο πανί.
_

"Μια τρύπα στο νερό"

Η μακρόστενη οπή από την οποία θα περνούσε η διάταξη της κινητής καρίνας, σύμφωνα με τις οδηγίες έπρεπε να κοπεί σε αυτήν ακριβώς τη φάση της κατασκευής, ύστερα δηλαδή από την τοποθέτηση του υαλοϋφάσματος εξωτερικά της γάστρας.
Επειδή αυτό το κόψιμο θα ήταν δύσκολο με τα απλά εργαλεία που διαθέτω, είχα "προνοήσει" να φτιάξω τη σχισμή αυτή τμηματικά, κόβοντας σχισμές σε καθένα από τα διαδοχικά επικολλητά ξύλα του σωτροπιού, στο αρχικό στάδιο κατασκευής του. Έτσι η σχισμή της κινητής καρίνας ήταν ήδη έτοιμη από πριν, χωρίς να έχω παιδευτεί ιδιαίτερα...
Όμως εν τω μεταξύ, όπως προείπα, άλλαξαν τα σχέδια της καρίνας. Τώρα έπρεπε να κλείσω την τρύπα, που με καμάρι είχα φροντίσει να ανοίξω. Μερικές φορές οι πιο μικρές δουλειές απαιτούν τον πιο μεγάλο κόπο. Χρειάστηκε δεκάδες φορές είτε να ακροβατήσω πάνω στο σκάφος, είτε να εισχωρήσω σαν τον "Τιραμόλα" από κάτω ανάμεσα στις φόρμες και στα στηρίγματα, για να κολλήσω αξιοπρεπώς τα πέντε ξυλαράκια που έλειπαν και που ευτυχώς είχα φυλαγμένα από τότε που τα είχα κόψει!
Είμαι πλέον έτοιμος να προχωρήσω με την τοποθέτηση του (προαιρετικού) δεύτερου υαλοϋφάσματος στα ύφαλα.
_

Από υγεία καλά πάμε (ευτυχώς)

"Έλλειψη χρημάτων, στάση εμπορίου".

Σου ζητώ συγνώμη μοναδικέ μου αναγνώστη για τη δίχρονη απουσία μου από το μπλογκ, αλλά όπως είναι φυσικό, με όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας, δεν είχα τον απαιτούμενο ζήλο να προχωρώ ομαλά την κατασκευή, αλλά ούτε τη διάθεση να γράφω γι αυτήν: "εδώ ο κόσμος καίγεται..." ή για να είμαστε πιο σχετικοί: "εδώ καράβια χάνονται, βαρκούλες αρμενίζουνε".

Πάντως όλο αυτό το διάστημα κάποια λίγα βήματα έγιναν: Πρώτον, τοποθέτησα την πρώτη στρώση υαλοϋφάσματος σε όλη την εξωτερική επιφάνεια της γάστρας, και δεύτερον πήρα την απόφαση - μετά από αρκετές αμφιταλαντεύσεις - να τοποθετήσω στο σκάφος όχι κινητή καρίνα σύμφωνα με το πρωτότυπο σχέδιο, αλλά σταθερή, μόνιμη καρίνα.

Δυστυχώς από τις φάσεις τοποθέτησης του πρώτου υαλοϋφάσματος δεν έχω να ανεβάσω φωτογραφίες, γιατί κατά λάθος κάποια ανύποπτη στιγμή τις έσβησα. Προβλέπεται όμως η τοποθέτηση ενός ακόμη υαλοϋφάσματος μόνο στα ύφαλα, οπότε θα είμαι σε θέση να ανεβάσω φωτογραφίες και σχόλια σχετικά με αυτό το αντικείμενο.

Για την κατασκευή της σταθερής καρίνας, ο σχεδιαστής έφτιαξε ένα νέο σχέδιο μετά από δική μου παραγγελία, στο οποίο υπάρχουν οι εξής τροποποιήσεις: το σταθερό τμήμα της πρωτότυπης καρίνας γίνεται κατά 30 εκατοστά περίπου βαθύτερο σε όλο το μήκος του και το 500 κιλών έρμα(μολύβι) δεν τοποθετείται πλέον μέσα στις σεντίνες αλλά έξω-κάτω από το σκάφος σε ειδική θήκη "χωνευτή" στην καρίνα. Ενισχύονται επίσης το σωτρόπι και τα εγκάρσια δοκάρια του πατώματος απ΄όπου αναρτάται με τζαβέτες το μολύβι και επί πλέον μεγαλώνει ανάλογα το πηδάλιο.
Με δεδομένο το χώρο και τα μέσα που διαθέτω, η κατασκευή και η τοποθέτηση όλων αυτών με τη σωστή σειρά με προβληματίζει ακόμα, αλλά επειδή "μόνο του σπανού τα γένια δεν γίνονται", δεν απελπίζομαι.

Πάμε λοιπόν "πρόσω ολοταχώς" (;) για να μην μας πάρει τελείως από κάτω.

Τρίψιμο με το χέρι

Μετά το ψιλό στοκάρισμα, το τελευταίο τρίψιμο πριν πέσει το υαλοΰφασμα είναι απαραίτητο να γίνει υπομονετικά με το χέρι, για να φύγουν και οι παραμικρές ανωμαλίες από την επιφάνεια. Είναι από παλιά αποδεδειγμένο ότι οι καμπύλες θέλουν χέρι. Αλλά και οι επίπεδες επιφάνειες επίσης, εκεί κοντά στην πλώρη και στην καρίνα. Μάλιστα όσο μικρότερη είναι η καμπυλότητα, τόσο πιο εμφανείς είναι οι πιθανές ατέλειες. Η αίσθηση του αποτελέσματος είναι βέβαια η πιο ευχάριστη στιγμή αυτής της φάσης. Μόνο που δυστυχώς πρέπει να ξανασκουπίσω. Για το χειρονακτικό τρίψιμο χρησιμοποίησα αυτό το μικρό τριβείο με επίπεδη επιφάνεια 7x20cm περίπου, πάνω στην οποία είναι ενσωματωμένο ένα λεπτό και σκληρό μαξιλάρι. Το χαρτί #80 δίνει επιφάνεια ιδανικά λεία, αλλά και ιδανικά άγρια, για να έχει καλή πρόσφυση η εποξική ρητίνη.
_

Ψιλό στοκάρισμα

Μετά το πρώτο τρίψιμο, καθαρίζοντας με πολύ κόπο, μάζεψα από το πάτωμα και από κάθε γωνιά του γκαράζ, για να πετάξω, πάνω από 5 κιλά σκόνη ξύλου. Από αυτά κράτησα λίγα γραμμάρια για να φτιάξω στόκο. Για να στοκάρω και τους τελευταίους μικρούς αρμούς που έχουν απομείνει στην επιφάνεια. Δεν ήταν δυνατόν να εντοπίσω όλα τα κενά στην αρχή και τώρα θα πρέπει δυστυχώς να ξανατρίψω, έστω και λίγο. Για να φτιάξω στόκο ανακατεύω σε ένα κεσεδάκι λίγη ρητίνη (το πολύ 30 γραμμάρια σύνολο), προσθέτοντας όση σκόνη ξύλου χρειάζεται για να γίνει το μείγμα στεγνό σαν στόκος.
_

Τρίψιμο - 1

Προϋπόθεση για να πέσει το υαλοΰφασμα είναι να γίνει η γάστρα ομαλή και λεία σαν αβγό, σαν παρκέ. Αφού βγήκαν και οι τελευταίες βίδες, στοκαρίστηκαν όλες οι τρύπες τους με εποξικό στόκο ιδιοκατασκευή: ρητίνη(συνδετικό υλικό) + διοξείδιο πυριτίου(για ρύθμιση ρευστότητας) + σκόνη ξύλου(για χρώμα). Τη σκόνη ξύλου την έχω μαζέψει από τότε που έτριβα το ποδόσταμα. Μια σύριγγα βοήθησε έτσι ώστε ο στόκος να εισχωρήσει καλά στις τρύπες. Νομίζω ότι από εδώ και πέρα και μέχρι τη...σαμπάνια, το 50% της δουλειάς θα είναι τρίψιμο, τρίψιμο και πάλι τρίψιμο. Στην αρχή με τον γωνιακό τροχό σε χαμηλή ταχύτητα και χαρτί νούμερο 40 για "τα χοντρά" και νούμερο 80 στη συνέχεια. Όσο πιο απαλά και όσο πιο υπομονετικά, τόσο πιο καλά. Θα ακολουθήσει οπωσδήποτε ψιλό στοκάρισμα και τρίψιμο με το χέρι, για καλύτερο αποτέλεσμα. Αυτό το αρχικό τρίψιμο πριν πέσει το υαλοΰφασμα, είναι και το πιο κρίσιμο για την τελική εικόνα της γάστρας. Τα λάθη που ενδεχομένως θα γίνουν σε αυτή τη φάση, τα οποία ίσως να μη γίνονται αντιληπτά τώρα, "θα κάνουν μπαμ" στο τέλος μόλις η επιφάνεια βαφτεί και γυαλίσει!
_

Καταφραή

Εννοώντας τα τελευταία ευθύγραμμα ξύλα που τοποθετούσα στο κάτω (πάνω) τμήμα της γάστρας, έγραφα -μεταφορικά - πριν από καιρό ότι βρισκόμουν "στις τελικές ευθείες" . Μόνο που... μέχρι να φτάσω στο νήμα, έσκυψα να δέσω τα κορδόνια μου πολλές φορές! Παρ΄όλα αυτά έφτασε η ώρα για το ξυλαράκι που έχει σχήμα ατρακτοειδές και μπαίνει τελευταίο στο κέλυφος της γάστρας για να την κλείσει: την καταφραή. Μπορώ τώρα να λάβω το δικαίωμα να σταθώ λίγο πιο πίσω, να θαυμάσω και να κάνω τη (λανθασμένη) σκέψη: Οτι δηλαδή κοντεύω να τελειώσω... Το κλείσιμο της γάστρας βέβαια αποτελεί σε κάθε περίπτωση ένα ορόσημο. Στην πραγματικότητα η περισσότερη και πιο δύσκολη δουλειά μόλις τώρα αρχίζει. Προς το παρόν ούτε που θέλω να το σκέφτομαι!